2. Pieterburen - Garnwerd - Groningen

Aangezien de vanuit het Pieterpad voorgestelde etappeverdeling wat scheef leek (eerste etappe twaalf kilometer, tweede etappe tweeëntwintig kilometer) en mijn lol er bij de proloog wel af was na vijftien kilometer, leek het me (eigen)wijs om de tocht te verdelen in twee even grote stukken van zeventien kilometer met een overnachting in Garnwerd in plaats van Winsum. Ditmaal wilde ik kijken of ik het prettiger zou vinden om per openbaar vervoer te reizen dan met de auto, aangezien ik bij mijn vorige terugweg (foutje mijnerzijds) dwars door het centrum van Groningen ging, wat me niet bijster positief bijgebleven is.

Op vrijdag 29 maart nóg wat vroeger opgestaan dan de vorige keer, met de intentie om rond half zes per auto naar Tilburg te vertrekken, om daar per trein verder te reizen naar Groningen. Uiteindelijk werd het iets later en begon de tocht onverwacht gehaast, inclusief piepend alarm vanwege zware rugzak op de bijrijdersstoel, die blijkbaar ook een gordel nodig had. De treinreis zelf vlotte verder prima, waarna ik conform planning omstreeks elf uur uitstapte in Pieterburen bij het reeds bekende startpunt van het Pieterpad. Omdat de bus redelijk vol leek te zitten met gelijkgestemde wandelaars en ik het liefst alleen wilde starten, leek het me een goed idee om op een terras te beginnen met een kop koffie. Helaas vond het gros van de gelijkgestemden dat evengoed een goed idee en deelden we eenzelfde drinktempo, waarna we toch redelijk kort op elkaar startten. Mijn goede voorbereidingen -inclusief nieuw horloge met navigatie én een meute voorgangers om bij af te kijken- baatten onvoldoende, waardoor ik letterlijk de eerste ‘afslag’ van het Pieterpad miste. Lekker bezig De Waal, belooft veel goeds voor de resterende vijfhonderd kilometer… Gelukkig had ik het vrij snel door en volgde ik gauw alsnog de meanderende Pieterbuurstermaar met mijn snoet heerlijk in de zon. Meerdere keren overbrugden mooie bruggetjes het water en na een doorsteek door het (compensatie-)Oosterbos en enkele mini-dorpjes volgde een wat eentoniger lang stuk, inclusief saaie noodzakelijke omleiding via een industrieterrein. In het in 2020 tot mooiste dorp van Nederland uitgeroepen Winsum even de rugtas van de schouders, maar toch vrij rap weer door, onder het bruggetje, op weg naar Garnwerd. Het dijkje naast het Reitdiep deed me terugdenken aan mijn eerste stappen bij Eemshaven. Dat leek alweer zo lang geleden.

Wat vroeger dan verwacht stapte ik van het pad af en liep het oprecht idyllische dorpje Garnwerd in. De ophaalbrug en de daar bovenuit stekende molen vormden een prachtig welkom. Omdat de warme dag er om smeekte, besloot ik mezelf te trakteren op een verfrissend biertje en (iets teveel) bitterballen bij Garnwerd aan Zee (“Zee” is daar blijkbaar een rekbaar begrip). Om half vijf had ik voldoende moed ingedronken om mijn eerste levenservaring met een Bed and Breakfast op te doen. Onderweg gauw nog even gespiekt in de Burgemeester Brouwersstraat - het smalste (voor auto’s toegankelijke) straatje van Nederland - om vervolgens wat ongemakkelijk kennis te maken met mijn hosts for the night: John en Suzanne van B&B Aan de Dijk. Gelukkig bleek dit gepensioneerde echtpaar ontzettend vriendelijk en hoewel het volledig tegen mijn natuur in ging, heb ik toch positief geantwoord op hun uitnodiging voor een aperitiefje om elkaar een beetje te leren kennen. Was ook wel nodig, aangezien we het toilet samen deelden. Dat bleek tot mijn verbazing supergezellig (het aperitiefje, niet het delen van de wc!) en daarna teruggekeerd naar Garnwerd aan Zee voor een prima diner. De bediening vond het blijkbaar een goed idee om me in m'n eentje aan een vierpersoonstafel in het midden van het verder volle restaurant te zetten. Ik was daar wat minder over te spreken. Na een laatste borrel op tijd onder de (schapen)wol – voorzichtig dat het tweede bed niet opnieuw opgemaakt hoefde te worden, want dat was me op het hart gedrukt, aangezien ik maar voor één persoon gereserveerd had.

De volgende ochtend lekker op tijd wakker geworden in het heerlijke bed en hoewel ik bij het openen van de blaffeturen niet alleen begroet werd door een vriendelijk schijnend zonnetje, maar ook door een vriendelijk schijtende hond, was ik klaar voor de nieuwe dag. Na een véél te uitgebreid ontbijt, inclusief Groningerkoek en een BVO (‘Banaantje Voor Onderweg’), de rugzak weer op en nog een laatste keer genieten van het prachtige kleine dorpje. Het was vandaag wat frisser en er stond een wat wateriger zonnetje dan gisteren, maar het bleef ook nu weer droog. In de middag werd het nog wat aangenamer en toen een tegemoetkomende wandelaarster me vroeg: “ben jij ook zo aan het genieten?” realiseerde ik me dat ik inderdaad volop aan het genieten was. Zoals het heurt. Mooie tocht, langs veel water en uiteindelijk de stad Groningen bereikt. Wát een verschil met de rest van de tocht en wat is het lastig een fijn wandeltempo te behouden in dergelijke drukte. Gelukkig volgde al gauw het Noorderplantsoen; een werkelijkwaar prachtig stadspark waar ik me opnieuw heb laten verleiden tot een ontspannen terrasje bij Zondag, waar de cappuccino en bedrijvigheid al deed verlangen naar de zomer. Een andere vermoeide wandelaar streek naast me neer, maar had duidelijk geen zin in een praatje. Ik eigenlijk ook niet. Nog een paar kilometers stappen -de winkelende mensenmassa ontwijkend en me verbazend hoeveel mensen in één snackbar passen- mooi op tijd gearriveerd bij Station Groningen, om vervolgens vol trots mijn medetreinreizigers te trakteren op de weldadige geur van heus Pieterpadzweet! Op naar (t)huis!